Achter die tafel, daar sta ik
Mensen vragen me weleens: “Hoe dóe jij dat eigenlijk, al die verschillende rollen en petten?” Voor mij voelt dat nooit als een probleem. Omdat ik weet waar ik sta, achter die tafel met waterbekertjes. Bij dat wandelevenement dat kindzorg heet. Waar sommigen een sprint lopen, anderen een 4-daagse, en weer anderen een marathon.
Iedereen met een eigen route, op een parcours dat we samen heel goed kennen. En met een einddoel dat scherp is. Het recht om kind te zijn, om ouder te zijn, ongeacht ziekte, beperking of aandoening, tijdelijk of langdurig.
Ik sta daar als Bianca. Bijna altijd staat er achter mij een vlag van een opdrachtgever, een medestander. Die vlag is belangrijk — voor legitimiteit, voor financiering, voor verantwoording. En ik voel me door hen gesteund om daar als Bianca te mogen staan. Met het vertrouwen dat ik hun stem net zo zorgvuldig vertegenwoordig als die van ouders en kinderen.
Ik ben degene die van achter die tafel aanmoedigt. Die je een bekertje aanreikt als je dorst hebt en die je toejuicht als je eigenlijk gewoon lekker gaat. Vanuit die tafel zie ik mensen bij de start, vol spanning met nog een weg te gaan. Ik zie mensen onderweg worstelen, en denk soms: ik gun je even rust, even adem, laat ons maar even voor je lopen.
Ik zie ook mensen die floreren, omdat ze er bijna zijn of omdat ze de juiste mensen om zich heen hebben verzameld die de weg lichter maken. En ik zie de mensen langs de kant, die anderen aanmoedigen en samenwerken om nóg meer verschil te maken.
Ik zie ook waar het schuurt. Waar ouders vastlopen omdat systemen even niet meebewegen. Een hobbel die we samen over moeten. Waar organisaties, lokaal en landelijk, een belangrijke rol kunnen spelen om die hobbel weg te halen. Om te zorgen dat ouders dit vol kunnen houden op een manier die recht doet aan hun leven.
Wat deze tafel misschien wel het mooiste maakt: ik vul haar nooit alleen.
De bekertjes worden gevuld met energie, kennis en ervaring, van andere ouders én professionals. Soms sta ik even niet achter die tafel, en ben ik ook een ouder op dat parcours. Ik weet hoe het voelt om zó blij te zijn dat die tafel er staat. Dat gemis was voor mij een belangrijke reden om samen te gaan werken met toffe mensen. In verschillende rollen die ik had, heb en in de toekomst ook zal hebben.
Nu ik hier sta zie ik vooral mensen op die weg waar ik zó ontzettend trots op ben. Niet omdat ik daar altijd onderdeel van ben, maar omdat ik er dichtbij mocht staan, ze mocht toejuichen, geïnspireerd werd door ze, en soms een bekertje kennis, ervaring en energie mocht aanreiken. We zijn voorzichtig met het vieren van het succes van anderen. Omdat het kan voelen als claimen. Maar juist dát vieren is zo belangrijk.
Ik heb dit jaar zóveel toffe mensen gesproken en mogen aanmoedigen, dat ik er oprecht van overtuigd ben: 2026 wordt een heel mooi jaar.
Naar het overzicht